mod1234

ตอนที่ 9


"แกมาช้า!" ทันทีที่สคอลโล่เปิดประตูเสียงตวาดก็เอ่ยต้อนรับคล้ายอีกฝั่งกำลังรอคอยการกลับมาของฉลามคลั่ง ถ้าเป็นสมัยก่อนคงน่าดีใจยิ่งนักที่แซนซัสเห็นความสำคัญของเขาบ้างแม้เพียงนิด แต่กาลเวลาที่ผ่านไปกลับทำให้หลายสิ่งแปรเปลี่ยน ด้วยบัดนี้เหลือเพียงดวงตาสีวารีที่มองผ่านไปยังใบหน้าคมที่กำลังเกรี้ยวกราดอย่างเหนื่อยอ่อนใจยิ่งนัก เพราะความเจ็บปวดที่ผ่านมามันเพียงพอแล้วกับการตั้งความหวัง มากเกินไปแล้วสำหรับการรอคอย มองเลยไปด้านหลังซุปร้อนๆ กำลังถูกแบ่งใส่ถ้วยเล็กเคียงกับขนมปังก้อนโตโดยลุซซีเรีย กลิ่นหอมอ่อนๆผสานไปกับกลิ่นของขนมปังน่าจะช่วยกระตุ้นกระเพราะอาหารให้หิวโหยสำหรับคนที่ไม่มีอาหารตกถึงท้องมาตั้งแต่ช่วงเที่ยง แต่ความรู้สึกหนักหน่วงภายในใจกลับทำให้รู้สึกเต็มตื้นขึ้นแทน


"ลุซซีเรีย พวกแกกินไปเลย ฉันไม่หิว" สคอลโล่บอกปัดพลางเลี่ยงเดินไปทางบันได โดยไม่สนใจสายตาดุดันที่จับจ้องตนอยู่ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวขึ้นขั้นแรกเอวบางก็ถูกคว้าไว้โดยเจ้าชายนักฆ่าที่วิ่งมาซบพร้อมใช้มือตบหน้าผากเสียเต็มแรง ก่อนทำหน้าเหมือนเพ่งพินิจบางสิ่ง


"โย้ย! สคอลโล่ตัวร้อนจี้เลย เจ้าชายว่าสคอลโล่ต้องกำลังป่วยอยู่แน่ๆ"


เสียงยืนยันหนักแน่นของเบลฟาลากอนทำให้สคอลโล่จำต้องยอมรับอย่างหงุดหงิดใจแล้วว่าการที่เขารู้สึกอ่อนเพลียมันคงไม่ใช่เรื่องที่อุปทานไปเอง แต่มีหรือที่คนอย่างฉลามคลั่งจะยอมให้ตัวเองอ่อนแอต่อหน้าคนอื่นโดยเฉพาะต่อหน้าร่างหนาที่กำลังจับจองเขาอย่างไม่วางตานั้น คนแสนรั้นจึงสะบัดตัวต่อต้านจนอีกฝั่งต้องถอยปล่อยให้คนป่วยเดินปึงปังหนีขึ้นบันไดไป


.
.
.


ร่างที่ปกปิดด้วยเสื้อคลุมอาบน้ำขาวสะอาดตาเดินออกจากห้องน้ำอย่างอ่อนระโหยเพื่อไปยังเตียงนุ่ม กลิ่นแดดที่เจืออยู่ในบรรยากาศและเสียงร่ำร้องจากทั่วร่างที่ต้องการพักผ่อนทำให้รู้สึกง่วงงุนจนผิดปกติ ศีรษะที่ตั้งตรงด้วยความผยองอยู่เสมอกลับโงนเงนและค่อยๆโน้มลงสู่หมอนใบนุ่มที่วางอย่างเหมาะเจาะ ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นทำให้เจ้าของห้องอดนึกโมโหผู้ที่บังอาจมารบกวนไม่ได้ คิดไปว่าคงเป็นเจ้าชายนักฆ่าหรือไม่ก็กระเทยสาวที่มาวุ่นวายเรื่องอาหารเย็นจนไม่อยากใส่ใจ แต่เสียงทุบประตูที่ดังขึ้นทุกขณะทำให้จำยอมต้องลุกขึ้นไปกระชากประตูเปิด ทันใดนั้นดวงตาสีวารีก็ต้องเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เมื่อผู้ที่ยืนรออยู่หาใช่คนที่คาดคิดแต่กลับเป็นบอสแห่งวาเรียที่ยืนถือถาดซึ่งมีผ้าคลุมไว้


"..........................................................."


"........................................................."


".........................................................."


"......................................................มีอะไร"


สคอลโล่จ้องไปยังร่างหนาสลับกับสิ่งที่ถือไว้อย่างสงสัย แต่แซนซัสกลับไม่ยอมพูดสิ่งใดจนกระทั่งสคอลโล่ยอมแพ้ต้องเป็นฝ่ายถามก่อน ร่างหนาจึงได้ผลักไสถาดในมือมาให้ แม้จะงุนงงไม่น้อยแต่สคอลโล่ก็ยอมรับสิ่งที่นภามืดส่งมาให้แต่โดยดีก่อนเปิดผ้าที่คลุมออก และสิ่งที่เปิดเผยออกมาทำให้ดวงตาสีวารีทอแววแปลกใจมากขึ้นเมื่อของที่วางอยู่บนถาดคือซุปสีข้นที่มีควันลอยกรุ้น และขนมปังขนาดพอดีคำซึ่งถูกตกแต่งด้วยแยมสีแดงสดน่ารับประทาน


"กินไปให้หมด!"


คำสั่งดุดันเรียกสคอลโล่จากความประหลาดใจได้ชะงัก ใบหน้าหวานกลับงอง้ำอีกครั้งเพราะท่าทีแข็งกร้าวของแซนซัสซึ่งไม่เคยเปลี่ยนแปลงจึงผลักถาดกลับสู่มือของคนที่เอามาให้พร้อมหันหลังหมายจะกลับเข้าห้อง แต่ไม่ทันไรข้อศอกเรียวก็ถูกคว้าไว้


"ฉันบอกแล้วว่าไม่หิว" ร่างบางกระแทกเสียงตอบพลางออกแรงสะบัดหลายครั้งหวังให้หลุดจากพันธนาการ ท่าทีขัดขืนทำให้แซนซัสออกแรงบีบข้อศอกเรี่ยวมากขึ้นอีกจนได้ยินเสียงกระดูกลั่นสลับกับเสียงลมหายใจที่แหบพร่าด้วยความเจ็บปวด


"ฉันสั่งให้แกกิน!"


ว่ากันว่าบางครั้งความเกรี้ยวกราดและความรุนแรงไม่อาจสยบให้ทุกสิ่งที่ต้องการมาหมอบคาบอยู่ภายใต้เราได้ และเช่นเดียวกันที่ประโยคอันแข็งกร้าวอันเป็นเอกลักษณ์ของนภามืดตนนี้หาได้สยบให้พิรุณร่างบางย่อมศิโรราบได้


"โว๊ย! บอกเป็นล้านรอบแล้วไงว่าแกไม่ใช่บอสของฉันแล้ว แกไม่มีสิทธิบังคับให้ฉันกินอะไร หรือไม่กินอะไร"


ความดื้อดึงที่ปรากฎชัดเรียกความเดือดดาลของนภากว้างให้พุ่งขึ้นไปในระดับสูงสุด ร่างหนาออกแรงตวัดร่างบางในอ้อมแขนให้เข้ามาปะทะกับแผงอก โดยใช้มือเพียงข้างเดียวพันธนาการไว้ ในขณะที่อีกข้างยังคงถือถาดอาหารไว้มั่น ความใกล้ชิดทำให้ฉลามคลั่งสัมผัสได้ถึงลมหายใจอันระอุ รับรู้ถึงความเร่าร้อนในกายที่แนบชิดกับตน และเหนือสิ่งใดคือประกายระริกพราวที่ทอแสงจ้าในความมืดภายใต้เพลิงกาฬอันแผดเผาคู่นั้น


.


ชั่วขณะที่สคอลโล่กำลังหวาดหวั่นกับความพ่ายแพ้ในตัวตนของนภา วงแขนที่กระชับแน่นเมื่อครู่ก็ค่อยๆผ่อนแรงลงเพื่อปล่อยข้อศอกเรียวให้เป็นอิสระโดยรู้ดีว่าคนๆนี้ไม่อาจหลบหนีออกไปได้ ในขณะที่โน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างใบหูนุ้มด้วยถ้อยความที่แฝงไปความปราถนาในอารมณ์รัก


"แกแน่ใจหรือว่าฉันไม่มีสิทธิในตัวแก"


สายตาสีแดงฉานทอประกายจ้ามากขึ้นเมื่อใบหน้าขาวแดงเรื่อเพราะคำพูดเล้าโลมของตน และดูเหมือนสคอลโล่ก็จะรู้เช่นเดียวกันว่าท่าทางของตนตกอยู่ภายใต้การเฝ้ามองอย่างพึงใจจากแซนซัสจึงรีบหาทางออกจากสถานการณ์อันตรายนี้ด้วยการคว้าเอาถาดอาหารจากอีกฝั่งแล้วรีบปิดประตูก่อนที่จะถูกกักตัวไว้ได้อีกครั้ง


.


เพียงคล้อยหลังสคอลโล่ไปชายผู้ถูกทิ้งให้ยืนอยู่หน้าห้องก็อดยิ้มหยันด้วยความสนุกสนานให้กับท่าทางเขินอายของฉลามคลั่งไม่ได้ แต่ทันทีที่หันตัวกลับมาใบหน้าที่เปื้อนด้วยรอยยิ้มก็แปรเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยอย่างวางเชิงเมื่อเห็นว่ามีบุคคลอื่นกำลังยืนมองตนอยู่ไม่ห่างมากนัก


"เธอมาทำอะไร"


"เบลบอกว่าสคอลโล่ไม่ค่อยสบาย ฉันก็ต้องมาเยี่ยมสิค่ะ"


.
.
.


ในห้องพักของสคอลโล่ ฉลามคลั่งกำลังฮึดฮัดกับความเอาแต่ใจของแซนซัสซึ่งไม่เคยเปลี่ยน กระนั้นแม้ริมฝีปากเรียวจะพร่ำคำด่านับ 10 ภาษา แต่ก็ยินยอมทานขนมปังและซุปอยู่ดี พลันเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง


"สคอลโล่"


เสียงคุ้นหูที่เรียกชื่อทำให้ร่างบางรีบลุกขึ้นไปเปิดประตูต้อนรับผู้ที่มาเยือนพลางมองซ้ายมองขวาไปรอบๆ ทางเดิน ก่อนเชื้อเชิญให้หญิงสาวเข้ามานั่งบนเก้าอี้หวายข้างเตียง ขณะที่ตนกลับไปนอนห่มผ้าบนเตียงเหมือนเด็กเล็กๆ ที่ยอมให้มือเรียวเล็กเนียนนุ้มลูบหัวอย่างแผ่วเบาเหมือนน้องชายกำลังอ้อนพี่สาวที่มาเฝ้าพยาบาลตัวเอง


"พี่ได้ข่าวว่าเธอไม่สบายเป็นอย่างไงบ้าง"


"ไอ้เบลมันปากบอนสินะ ไอ้เวรนั้นหุบปากไม่เป็นจริงๆ"


"แล้วเป็นอย่างไรบ้าง"


"แค่ปวดหัวนิดหน่อย สงสัยโดนลมทะเลมากไป"


เสียงที่แสร้งสดใสขัดกับใบหน้าที่ทอแววแดงกล้ำขึ้นทุกขณะ ไอร้อนที่แผ่ออกมาทำให้แม้แต่เด็ก 5 ขวบก็รู้ว่าฉลามคลั่งกำลังโกหก และถ้าแค่นั้นยังไม่อาจทำให้มั่นใจได้ เสียงไอที่ดังตามมาถี่ๆ ก็คงสามารถยืนยันอาการป่วยได้อีกประการหนึ่ง


"นี้เป็นยาแก้ปวด ทานซะมันจะทำให้เธอสบายขึ้น" หญิงสาวพูดพลางหันไปหยิบยื่นยาเม็ดสีขาวมนเล็กๆ 2 - 3 เม็ดจากกระเป๋าสะพายของเธอ พร้อมแก้วน้ำที่ติดมากับถาดอาหารที่วางอยู่ใกล้ๆ และหลังจากที่สคอลโล่ทานยาแก้ปวดไปได้ไม่นานสติก็เริ่มสะลึมสะลือและเข้าสู่ภวังค์ โดยมีกาเบรียลคอยเฝ้ามองจนมั่นใจว่าชายหนุ่มหลับสนิทดีแล้วจึงค่อยถอยตัวออกมา ปล่อยให้ฉลามคลั่งนอนพักผ่อนต่อไปเพียงลำพัง


.
.
.


"ยังอยู่อีกหรือค่ะ" หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความแปลกใจเมื่อทันทีที่เธอออกมาจากห้องก็ปรากฏร่างของชายหนุ่มผมสีนิลที่กำลังยืนผิงกรอบหน้าต่างด้านตรงข้าม


"................................................"


แม้ไม่มีเสียงตอบคำถามแต่อาการจับจ้องไปยังประตูที่กั้นกลางระหว่างทางเดินกับภายในห้องก็ไม่ยากเกินกว่าหญิงสาวจะคาดเดาจุดประสงค์ของนภาผู้นี้


"เขาทานอาหารหมดแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกค่ะ"


"......................ใครเป็นห่วงเจ้าสวะนั้นกัน" เแซนซัสกระชากเสียงตอบพลางหันหลังกลับเตรียมจะเดินจากไป ทันใดนั้นเสียงหวานก็เปรยขึ้นมาแผ่วๆ คล้ายพูดกับตัวเอง แต่ก็ดังพอที่จะทำให้คนที่กำลังจะเดินจากไปนั้นได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ


"ถึงเด็กคนนั้นจะไม่เคยบอกว่าทำไมเขาต้องเตลิดเปิดเปงออกมาจากอิตาลี แต่ฉันพอเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อ 3 ปีก่อนเพราะมันคงไม่ต่างกับสิ่งที่ฉันเจอมากนัก แต่ตอนนี้สคอลโล่เจ็บปวดมากเพราะเพิ่งสูญเสียคนรักไป และฉันหวังว่าคุณจะไม่ใช่โอกาสนี้ทำให้เขากลับไปเจ็บปวดเพราะคุณอีกครั้งนะค่ะ"


ไม่ทันที่นภามืดจะได้โต้ตอบคำเปรยหญิงสาวก็เดินจากไปไกลเสียแล้ว ทิ้งไว้เพียงความงุนงงและความโมโหที่ไม่อาจทำสิ่งใดได้ สายตาสีฉานตวัดมองไปยังประตูไม้อย่างคาดโทษราวกับต้องการทำลายสิ่งที่กั้นขวางระหว่างเขากับสิ่งที่อยู่ภายในห้องเสียในนาทีนี้แต่รู้ดีว่าไม่อาจทำได้ดังใจนึกจึงจำต้องเดินจากไป ท่ามกลางจังหวะบรรเลงของฟรุ๊ตที่ก้องกังวาลในบรรยากาศ


.
.
.


ปวดหัวชะมัด!


เสียงกู้ร้องจากลานหน้าบ้านดังขึ้นหลังจากตะวันส่องสว่างอีกครั้งเรียกให้ดวงตาที่อ่อนล้าจำต้องเปิด สคอลโล่สัมผัสได้ถึงคราบเหงื่อที่โซกไปทั่งร่างและที่แย่กว่านั้นคืออาการหัวศีรษะที่คุกคามมาตั้งแต่เมื่อคืนและทวีมากขึ้นที่ทำให้ตาพร่าเลือนจนนึกอยากจะนอนหลับต่อไป แต่เสียงเรียกที่ดังขึ้นคงไม่ยินยอมให้ฉลามคลั่งสามารถทำดังใจนึกได้ ร่างบางจำเป็นต้องฝืนตัวเองเดินลงมาด้านล่างซึ่งลูกน้องกำลังเฝ้ารออยู่ด้วยความเคร่งเครียด


"มีอะไรแต่เช้าว่ะ"


"เกิดเรื่องแล้วครับ!"


.
.
.


หลังทราบเรื่องคราวๆ สคอลโล่พลันโดดขึ้นรถจิ้บพุ่งตรงไปยังที่หมายซึ่งเป็นกระท่อมไม้เล็กๆที่ตั้งอยู่ชายป่าห่างจากบ้านพักของตนไม่มากนัก ยังไม่รอให้รถจิ๊บจอดนิ่ง ชายหนุ่มผมสีเงินก็ถลากระโดดลงไปหาราอูลที่ยืนสั่งการให้เหล่าหนุ่มรุ่นทั้งหลายช่วยกันสาดน้ำไปยังต้นไม้ใกล้ๆป้องกันไม่ให้เพลิงที่กำลังเผาผลาญบ้านไม้หลังนั้นลุกลามออกไปจนกลายเป็นไฟป่าครั้งใหญ่


"จิฟาส กับ โซรอสละ" เสียงที่เอ่ยถามแสดงได้ดีถึงหวาดหวั่นที่ไม่อาจหลบซ่อน หลังจากสคอลโล่ทันเห็นกองไม้ที่หักโคนในกองเพลิงที่กำลังเผาพลาญ และวินาทีต่อมาระเบิดเล็กๆจากภายในกองไฟก็ประทุขึ้นส่งลูกไฟพุ่งสูงขึ้นสู่ฟ้าท่ามกลางความสับสนวุ่นวายรอบด้าน แต่แสงสว่างที่วาบขึ้นก็ไม่อาจเรียกความสนใจของฉลามคลั่งไปจากใบหน้าอันเศร้าสร้อยของชายชราได้


"พวกเขาอยู่นั้น" ชายชราตอบพลางชี้ไปยังจุดที่ร่างไร้ชีวิตของเหล่าเด็กหนุ่มซึ่งถูกกล่าวถึงเมื่อครู่วางเคียงกันอยู่บนเสื่อและคลุมด้วยผ้าสีขาวผืนโต ร่างบางก้าวอย่างอ่อนแรงไปตวัดผ้าเปิดออก ดวงตาสีวารีพลันเออคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลรินโดยลืมอายเมื่อภาพเด็กหนุ่มอายุเพียง 12 - 13 ปีที่ต้องมาจบชีวิตก่อนวัยอันควรช่างอนาถและยากแก่การทำใจมากนัก


"ไอ้สารเลวพวกนั้น มันทำกับเด็กไม่มีทางสู้ได้ขนาดนั้นเลยหรือ!" เสียงตวาดกร้าวดังก้องผืนป่าจนแม้แต่เหล่าชายหนุ่มที่กำลังขะมักเขม้นกับการดับไฟยังต้องชะงักขึ้นมาดูหัวหน้าตนที่โกรธกร้าวกว่าครั้งใด หลายคนลอบเห็นตรงกันว่าฉลามคลั่งในยามนี้ช่างดูน่ากลัวนัก ดวงตาสีวารีแววโลดด้วยเพลิงแค้นที่สะท้อนรับคราบน้ำตาที่เอื้อคลอ มือเรียวเขย่าผ้าในมือราวกับต้องการบดขยี้ให้แหลกเป็นผุยผง แม้แต่ราอูลที่นับว่าเป็นคนที่ใกล้ชิดมากที่สุดก็อดหวาดหวั่นกับแรงพิโรธที่สัมผัสไม่ได้ แต่วินาทีนี้การแก้แค้นยังไม่ใช่เรื่องที่สำคัญที่สุด


"สงบใจไว้ก่อนสคอลโล่ ตอนนี้เราต้องรู้ให้ได้มากกว่าว่าใครทำและพวกมันรู้ที่ซ่อนคลังอาวุธได้อย่างไง ฉันไปถามพวกยามชายฝั่งแล้วตั้งแต่เมื่อคืนไม่มีความเคลื่อนจากพวกนั้น อย่าลืมสิว่าที่ตั้งคลังอาวุธที่นี้มีเพียงพวกเราไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่ามันซ่อนอยู่ที่ไหน"


ข้อสังเกตจากราอูลฉุดให้สคอลโล่คิดตามอย่างถี่ถ้วน แต่แล้วไม่ว่าจะมองมุมไหนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็ชี้ให้เห็นได้เพียงอย่างเดียว


"เกลือเป็นหนอนหรือ!"


"เราคงต้องระมัดระวังตัวให้มากขึ้นกว่าเดิมแล้วละ" ชายชราพยักหน้ารับด้วยสีหน้าเคร่งเครียดก่อนเอ่ยตอบด้วยความหนักใจ เพราะถ้าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้เป็นเพราะคนในเกาะเพียงไม่กี่คนด้วยกันแล้วมันจะเป็นปัญหาที่แก้ไขยากกว่าการรับศึกนับล้านจากภายนอกนัก


.
.
.


ตะวันทำมุมกับท้องฟ้าหลายองศาแล้วกว่าไฟที่โหมไหม้จะมอดดับ เหล่าชาวบ้านที่มาชุมนุมช่วยกันเก็บกวาดและค้นย้ายศพของเด็กหนุ่มทั้ง 2 ไปที่โบสถ์ด้วยรถที่ฉลามคลั่งขับมา ขณะที่สคอลโล่ขอให้ราอูลมาส่งตนยังบ้านพักก่อนจะเลยไปที่ฐานเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดและเขม่าควัน


"ไปรอฉันที่ฐานก่อน อีก 20 นาทีฉันจะตามไป"


สคอลโล่สั่งการขณะก้าวลงจากรถที่มาชะลอส่งที่หน้าประตู ท่ามกลางการจ้องมองอย่างสงสัยในสีหน้าอันซีดเผือกราวกับไร้เลือดขึ้นไปหล่อเลี้ยงจนอดไถ่ถามด้วยความห่วงใยไม่ได้ของราอูล


"นายหน้าซีดมากเลยเป็นอะไรหรือเปล่า สคลอโล่"


"ไม่เป็นไร ไปได้แล้ว"


สคอลโล่ฝืนออกแรงตบรถไล่เสียงดังและยืนส่งจนมั่นใจว่ารถจิ๊บเมื่อครุ่จากไปจนลับตาแล้วจึงเปิดประตูรั้วเพื่อเดินกลับเข้าไปในตัวบ้านที่ห่างออกไปไม่ถึง 30 เมตร แต่ในความรู้สึกของคนเดินกลับเหมือนมันมีระยะทางหลายกิโล แสงแดดที่สะท้อนประกายกับพื้นหินทำให้ทางเดินดูเลือนลาง ลำคอรู้สึกแห้งพาก แม้แต่เรี่ยวแรงก็เหมือนจะหลุดลอยไปในทุกก้าวย่างจนไม่อาจแน่ใจได้ว่าขาอันสั่นพร่านี้จะสามารถพยุงร่างอันอ่อนระโหยนี้ไปถึงหน้าประตูได้หรือไม่


"แกหายตัวไปไหนมา" แว่วเสียงดุดันดังจากเบื้องหลังทำให้ร่างบางสะดุ้งตัวโยน แต่ก่อนที่จะได้หันไปหาที่มาของเสียงแขนเรียวข้างหนึ่งก็ถูกใครบางคนถือวิสาสะเกาะกุมไว้อย่างแน่นหนาเสียแล้ว


"ฉันไม่มีอารมณ์จะมาต่อล้อต่อเถียงกันแกตอนนี้" แรงบีบที่แขนเรียกสติที่หลุดลอยไปให้กลับขึ้นมาได้อีกนิด สคอลโล่พยายามสะบัดให้หลุดแต่มีหรือที่ไม้ซีกจะไปชนะไม้ซุงเพราะสุดท้ายแล้วไม่ว่าจะสะบัดแรงเพียงใดมือหนาที่จับเอาไว้มั่นนั้นก็ไม่ยอมปล่อยอยู่ดี


"แกไม่มีสิทธิหนีฉันไอ้สวะ"


"ปล่อยสิว่ะ"


"แกไม่มีสิทธิสั่งฉัน!"


"บอกว่าปล่อยไงว่ะ!"


นภาและสายฝนผลัดตวาดใส่กันก้องไป ขณะที่สคอลโล่ยังไม่ล้มเลิกความพยายามที่จะสะบัดแขนตนออกเช่นเดียวกับร่างหนาที่ไม่ยอมให้เป็นไปตามใจพิรุณนึกได้ ต่างฝ่ายต่างยื้อกำลังกันกลางสนามที่มีแสงแดดร้อนระอุและลมทะเลพัดมากระทบร่าง ท่ามกลางความขมึงเกรียวที่เกิดขึ้นโดยไม่มีผู้ยอมแพ้นี้เองที่ร่างอันโงนเงนมานานมาถึงจุดสิ้นสุด


.... ไม่ไหวแล้ว ....


"ปล่อ...."


ไม่ทันจบประโยต พิรุณสีเลือดก็ทรุดสู่พื้นอย่างสิ้นเรี่ยวแรง โชคดีที่ร่างหนายังยื้อแขนบางไว้จึงสามารถตวัดร่างบางให้ล้มมาทางตนแทนลงไปฟาดกับพื้นได้ทัน


"ไอ้สวะ! ไอ้สวะ! ไอ้สวะ! ไอ้สวะ!" นภามืดเขย่าร่างพลางร้องเรียกชื่อคนในอ้อมแขนอีกหลายครั้งแต่ร่างที่ซานซบกับอกก็ยังไม่ได้สติ แซนซัสตัดสินใจในฉับพลันเปลี่ยนท่าเป็นอุ้มคนหมดสติไว้ทั้งร่างแทนพลางก้าวเข้าสู่ภายในตัวบ้านด้วยความรวดเร็ว


.
.
.


"มันเป็นอะไรไป" บอสแห่งวาเรียถามเสียงขุ้นเมื่อเฝ้ามองกระเทยสาวตรวจอาการคนที่หมดสติโดยไม่วางตาขณะลุซซีเรียที่พอจะมีความรู้ด้านพยาบาลอยู่บ้างนำปรอทวัดไข้มาวัด แต่แล้วคุณหมอจำเป็นก็ต้องตกใจกับอุณหภูมิที่เครื่องวัดแสดงออกมา


"ตัวร้อนขนาดนี้ คงจะเป็นไข้ละค่ะ คงเพราะพักผ่อนไม่เพียงพอแน่ๆเลย เจ๊เห็นสคอลโล่ได้นอนไม่กี่ชั่วโมงเอง วันๆ ถ้าไม่ไปตรวจเกาะ ก็ต้องออกไปฝึกดาบให้พวกหนุ่มๆ แถมพอตกกลางคืนยังต้อง เออ ....... แบบว่านอนไม่เพียงพออีก ต่อให้แกร่งขนาดไหนก็ต้องมีล้มกันบ้างล่ะค่ะ แต่ถ้าได้กินยากับพักผ่อนสักพักก็น่าจะกลับมาแว๊ดๆได้เหมือนเดิม เดียวบอสออกไปก่อนนะค่ะ เจ๊จะเช็ดตัวให้สคอลโล่สักหน่อย" พูดไปก็อดกระแหนะกระแนนไปไม่ได้ถึงจะกลัวอีกฝั่งจะแก้เขินด้วยการส่งเพลิงพิโรธยิ่งนัก แต่คำพูดของลุซซีเรียคงไม่ได้เข้าไปในโสตประสาทของแซนซัสเท่าไรนัก แม้แต่ตอนที่กระเทยสาวเปิดประตูออกไปหยิบอุปกรณ์ที่จำเป็นดวงตาสีฉานก็ไม่ได้เงยขึ้นมาจากร่างบางตรงหน้าแม้เพียงนิด


ชั่วครู่ลุซซีเรียก็กลับมาพร้อมกับอ่างใบเล็กที่มีควันกรุ่นและผ้าเช็ดตัวซึ่งวางพาดไว้ กระเทยสาวมองชายหนุ่มที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ข้างเตียงด้วยความลำบากใจเพราะไม่กล้าพอจะขอให้ช่วยเขยิบออกไปครั้นจะปล่อยไว้แบบนี้ก็เกะกะเกินกว่าที่จะเช็ดตัวสคอลโล่ได้โดยสะดวก ในขณะที่กำลังไม่รู้จะเลือกทางไหนดีนั้นเอง เสียงห้าวก็เอ่ยขึ้นเบาๆ


"วางไว้"


"เอ!บอสว่าอะไรนะค่ะ" เสียงที่เบาเกินไปจนผิดปกติทำให้กระเทยสาวต้องถามซ้ำอีกครั้ง


"วางไว้แล้วไสหัวออกไปให้พ้น!"


คราวนี้กลายเป็นลุซซีเรียต้องรีบเผ่นออกไปเร็วที่สุดในชีวิตเมื่อเพลิงพิโรธในนัตย์เนตรของแซนซัสจ้องมองดุดัน ดวงตาสีฉานที่ตวัดไล่กระเทยสาวกลับอ่อนแสงลงเมื่อหันกลับมามองคนที่สลบไสว มือหยาบที่เคยแต่เปื้อนคาวเลือดและกลิ่นดินปืนค่อยๆชุบผ้าขาวผืนเล็กกับน้ำอุ่นในอ่าง บิดให้แน่ใจว่าไม่ร้อนเกินไปจนระคายผิวขาวเนียน ก่อนลูบไล้ไปตามแขนขาเรียวที่ชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อซึ่งโซมออกมาเพราะพิษไข้จนความชื้นในผ้าหมดไปจึงค่อยนำกลับไปชุบน้ำแล้วกลับมาทำความสะอาดผิวขาวอีก ทำอยู่อย่างนี้ครั้งแล้วครั้งเล่าจนร่างบางที่เคยทรมานเพราะความร้อนของพิษไข้ค่อยๆสงบลง


.
.
.


"อืม~"


.... ที่นี้? จำได้แต่ว่าเขาทะเลาะกับแซนซัส.....


ภาพเพดานคุ้นตาสร้างความประหลาดใจเพราะความทรงจำสุดท้ายที่มีคือเขากำลังทะเลาะกับแซนซัสอยู่ตรงบริเวณลานบ้าน มองต่ำลงมาเห็นสาปเสื้อที่เปลี่ยนสีไปจากที่จำได้ทำให้ต้องผวาลุกขึ้นนั่งพลางกวาดสายตาไปมาอย่างงุนงง ทันใดนั้นเสียงเฉลยก็แว่วดังมาจากด้านหลังที่เป็นมุมโซฟาเข้าชุดซึ่งห่างจากเตียงไม่มากนัก


"ตื่นจนได้นะแก"


เลี้ยวมองไปตามเสียง เห็นชายหนุ่มที่เหมือนจะเพิ่งตื่นขึ้นมาเพราะการขยับตัวของเขากำลังขยายกายคลายความเมื่อยล้า ไม่ทันจะได้หายจากการประหลาดใจ บอสแห่งวาเรียก็ก้าวยาวๆมาถึงข้างเตียงพร้อมเอื้อมมือมาวัดอุณหภูมิอย่างถือวิสาสะเสียแล้ว ความร้อนที่สัมผัสได้จากร่างบางทำให้ต้องคิ้วขมวดโดยไม่ได้ตั้งใจ ก่อนมือหยาบจะผลักให้คนที่พยายามลุกขึ้นมานั่งล้มตัวลงไปนอนอีกครั้ง


"หุบปากแล้วนอนต่อไปซะ แกต้องการการพักผ่อนมากกว่านี้"


"ฉันบอกแล้วไงว่าแกไม่มีสิทธิมาสั่งฉัน ต่อให้ฉันจะตาย ก็ไม่เกี่ยวข้องกับแก" มีหรือที่ฉลามคลั่งจะฟังแซนซัสง่ายๆ ต่อให้ยามป่วยฉลามคลั่งก็ขอดื้อรั้นที่จะลุกขึ้นจากเตียงให้ได้จนแซนซัสต้องใช้แรงกดไว้ทั้งตัว


"มันจะไม่เกี่ยวได้ไง บอกแล้วว่าร่างกายของแกมันเป็นของฉัน"


ร่างที่อาละวาดไม่ยอมหยุดสักที ทำให้แซนซัสตัดสินใจใช้ไม้ตายสุดท้าย เพราะคิดว่าคงทำให้อีกฝั่งยอมรับความจริงและสยบต่อเขาสักที โดยหารู้ไม่ว่าคำพูดหยาบคายที่อ้างถึงความสัมพันธ์บนเตียงในยามค่ำคืนนั้นกลับทำให้สคอลโล่รู้สึกเหมือนโดนหมัดฮุกเข้ากลางตัวอย่างจัง นอกจากความเจ็บที่แปลบขึ้นมาแล้ว เหนือกว่านั้น คือ ความแค้นที่ปะทุขึ้นจากการกล่าวอ้างความจริงที่เขาพยายามจะลืมมันไปให้ได้


"ถึงฉันจะนอนกับแกแต่แกก็ไม่มีสิทธิมาสั่งฉัน! สัญญาระหว่างฉันกับแกมันก็เหมือนแค่ผู้ชายบ้าตัณหากับโสเภณีข้างถนนเท่านั้น! บอกให้ปล่อยอย่างไงละโว๊ย!"


"ถ้าแกบอกว่าตัวเองเหมือนพวกโสเภณีข้างถนน ถ้างั้นวันนี้ฉันจะซื้อร่างกายแกไว้กอดแทนหมอนข้างก็แล้วกัน" จากที่เคยใช้เพียงมือกดร่างบางไว้กับเตียงแซนซัาก็พลันเปลี่ยนเป็นโถมร่างทั้งร่างเพื่อโอบกอดอีกฝั่งไว้แนบอกโดยไม่ให้หลบหนีแทน แต่แม้จะตกอยู่ภายใต้การเสียเปรียบขนาดนี้ฉลามคลั่งก็ขอเลือกที่จะต่อสู้และดิ้นรนให้พ้นจากอกร้อนที่กำลังแนบชิดอยู่ตอนนี้


"ปล่อยนะโว๊ย"


"เงียบได้แล้วแกเป็นอีตัวข้างถนนที่ขายร่างให้ฉันแล้วไม่ใช่หรือไง"


"ปล่อยสิว่ะ"


"ถ้าแกยังไม่หยุดพล่ามเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกฉันจะจูบจนแกขาดใจเลย" ไม่พูดเปล่ามือหยาบพลันตวัดคางเล็กให้เงยขึ้นมาสบกับโกเมนพราวแสง ซึ่งไม่อาจตีความหมายเป็นอย่างอื่นนอกจากความปรารถนาทางกามอารมณ์ที่ไม่มีวันจบสิ้น


"แก!"


"อยากลองดีใช่มั้ย" เสียงห้าวถามอย่างอวดดีแต่กลับมั่นคงจนไม่อาจต่อต้าน ในที่สุดร่างบางก็ต้องยอมสยบแต่โดยดี กระนั้นถึงสคอลโล่จะยอมนอนอย่างสงบแล้วแต่อ้อมกอดแกร่งก็ไม่ยอมคลายออก ซ้ำร้ายมันกลับยิ่งตวัดแน่นขึ้นจนสัมผัสถึงเสียงการเต้นของหัวใจ และความร้อนของลมสายใจที่ระบ่าที่จนรู้สึกจั๊กกะจี้


"นอนซะ ฉันสั่งให้ลุซซีเรียไปบอกไอ้พวกแกแล้วว่าวันนี้แกต้องพักผ่อน 1 วัน" อาการป่วยที่รุมเร้าและความเหนื่อยอ่อนทำให้ง่วงงุน แต่ก็ยังพอที่จะได้ยินเสียงที่แว่วดังเบาๆ ที่ราวกับเป็นเสียงขับกล่อมอันแสนอ่อนโยนที่ฉุดอนุสติให้เข้าสู่ภวังค์


.... ทำไมแกถึงทำอย่างนี้ ...


... ฉันเป็นแค่ของเล่น เป็นแค่ของสนองตัณหาแกไม่ใช่หรือ ...


... ฉันมันก็แค่ไอ้สวะสคอลโล่ไม่ใช่หรือ ...


... ทำไมแกถึงมาอ่อนโยนกับฉัน ...


... ทำไมแกถึงต้องมากอดฉัน ...


... ทำไม ...


... ทำไม ...


... ทำไมแกถึงไม่ยอมปล่อยฉันไปสักที ...
.
.
.


เวลาล่วงไปนาน แต่อ้อมแขนอุ่นยังตะคองกอดร่างบางไว้ไม่ยอมห่าง ร่างที่เกร็งตัวน้อยลงและเสียงลมหายใจที่เป็นจังหวะทำให้มั่นใจได้ว่าร่างในอ้อมแขนนี้คงหลับสนิทแล้ว แซนซัสจึงวางใจพอที่จะถอนตัวออกมาจากเตียงโดยไม่ละสายตาไปจากเรือนร่างขาวสะอาดที่ไม่ได้สติจนกระทั่งก้าวออกไปจากห้อง ไม่ทันที่ประตูห้องจะได้ปิดลงก็พอดีกับกระเทยสาวซึ่งกำลังหอบเอกสารปึกใหญ่เดินอย่างเร่งรีบผ่านมาพอดี


"แกเฝ้าไอ้สวะนี้ไว้อย่าให้มันคลาดสายตาไปแม้แต่นาทีเดียว!"


"แต่!"


แน่นอนว่าคนอย่างบอสแห่งวาเรียไม่มีทางสนใจหรอกว่าลูกน้องที่รับคำสั่งนั้นกำลังทำอะไรอยู่ ไม่สนว่าอีกฝั่งจะฟังรู้เรื่องหรือไม่ด้วยซ้ำไป เพราะจังหวะที่ลุซซีเรียเปิดปากจะปฏิเสธ แซนซัสก็เดินลิ่วจากไปเสียแล้ว ทิ้งไว้แต่คนที่ยืนทำหน้าเหวออยู่หน้าห้องเพียงลำพัง


"ไอ้ทานูกิเรื่องมาก! เคยฟังใครพูดจบประโยคบ้างมั้ยเนี้ย! ฉันก็มีงานต้องไปทำเหมือนกันนะยะ! ไม่ได้ว่างนั่งเก้าอี้ทั้งวันแบบนาย!"


"อะแอม"


"กรี้ดๆๆๆๆๆๆๆๆ บอสขา ลุซซีเรียไม่รู้เรื่องนะค่ะ เมื่อกี้มีผีมาสิงเขาเท่านั้นเอง"


เสียงกระแอมที่ดังจากเบื้องหลังทำเอากระเทยสาวสะดุ้งสุดตัวพลางกดร่างลงไปคุกเข่าด้วยคิดว่าอาจจะพอทำให้หลบพ้นเพลิงพิโรธสักนิดก็เป็นได้ กระเทยสาวเกร็งตัวสุดชีวิตเตรียมรับการลงโทษแต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีระเบิดลงมาเสียทีจนต้องเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อคนที่ยืนอยู่นั้นหาใช่แซนซัส แต่กลับเป็นสาวผมสีน้ำตาลที่กำลังกลั้นยิ้มสุดความสามารถ


"ขอโทษด้วยนะค่ะ ไม่ได้ตั้งใจจะได้ยินแต่ถ้าอย่างไงฉันช่วยดูแลสคอลโล่ให้เอง คุณลุซซีเรียไปทำงานเถิดค่ะ" กาเบรียลว่าพลางส่งมือช่วยผยุงกระเทยสาวให้ลุกขึ้นยืน ลุซซีเรียลังเลใจชั่วครู่เพราะรู้ดีว่าคำสั่งของบอสแห่งวาเรียมีความสำคัญแค่ไหน แต่เอกสารที่จำเป็นต้องไปจัดการให้แล้วเสร็จก็สำคัญไม่น้อยเหมือนกัน


"ขอบใจมากๆๆๆ เลย อย่างไงก็ฝากดูแลสคอลโล่ด้วยนะ"


.
.
.


ห่างออกมาจากบ้านพักไปทางหน้าผาด้านเหนือของเกาะ เบลฟาลากอนและมาม่อนที่กำลังนอนเล่นท่ามกลางกลุ่มลูกน้องที่ยืนตรวจการอยู่รอบๆ เงยหน้าขึ้นมามองหาที่มาของเสียงล้อรถที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก่อนทักเสียงใสให้คนที่เพิ่งลงมาจากรถ แม้จะอดประหลาดใจไม่น้อยที่ได้เห็นบอสแห่งวาเรียขึ้นมาด้านบนนี้ด้วยตนเอง


"บอสมาหาเจ้าชายหรือ"


"ฉันแค่จะมาดูความเคลื่อนไหวของพวกมันเท่านั้น ไม่ได้จะมาหาแก" ว่าพลางก็ฉวยกล้องตรวจการจากมือของลูกน้องชั้นล่างคนหนึ่งเพื่อสอดส่องไปยังกลุ่มเรือของซิฟาซิโอ้แฟมิลี่ที่จอดไกลจากอ่าวไปเล็กน้อย


"ชิชิชิ โห! ไม่เชื่อฝีมือเจ้าชายหรือไง"


"เหอะ....................." แซนซัสคำรามในคอไม่สนใจ พลางปรับเลนส์ให้สามารถเห็นความเคลื่อนไหวในที่ไกลได้ชัดเจนขึ้น พลันมีลูกน้องคนหนึ่งที่วิ่งออกมาจากป่าไกลๆ ตะโกนโวกเวกเสียงดัง


"แย่แล้วครับท่านเบล! พวกเราที่ซุ่มอีกที่ป่าทางเหนือโดนเก็บหมดแล้วครับ"


.
.
.


สิ้นเสียงเหล่าผู้บริหารของวาเรียทั้ง 3 ต่างรีบกระโดดขึ้นรถโดยไม่ลืมลากลูกน้องที่มาแจ้งข่าวไปด้วย รถเคลื่อนออกจากยอดเขาลงมาตามเส้นทางป่าเล็กๆ ตามคำบอกเล่า แม้เส้นทางที่ขับมานั้นจะมีคนสัญจรผ่านไปมาจนเห็นเป็นทางถนนที่ชัดเจน แต่ด้วยภูมิประเทศซึ่งเป็นเขตหุบเขาปกคลุมด้วยต้นไม้หนาทึบก็ทำให้ไม่ง่ายนักที่จะขับฝ่าได้เร็วดังใจนึก


"ปิ๊ด! บอสครับ" เสียงสัญญาณดังขึ้นหนึ่งครั้งพร้อมๆกับที่แซนซัสซึ่งนั่งที่ข้างคนขับกระชากวอติดรถขึ้นมา


"ว่ามา!" เสียงเข้มที่ตวาดกลับคงทำให้ปลายสายเริ่มร้อนรนไม่น้อยดูได้จากประโยคหลังที่น้ำเสียงตอบกลับที่แฝงความหวาดหวั่น


"มันหนีเร็วมากเลย ตอนนี้คลาดสายตาพวกผมไปแล้วครับ"


"มันมุ่งหน้าไปทางไหน!"


"คิดว่ากำลังมุ่งหน้าไปทางเขตบ้านของท่านสคอลโล่ครับ"


"!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"


.
.
.


ห่างออกมาจากการตามไล่ล่าอันน่าระทึกในป่าไม่ไกลนัก กระเทยสาวกำลังเดินมาตามถนนหน้าบ้านหลังพวกลูกน้องตัวดีขอให้มาจัดการกับปัญหาเรื่องอาหารที่ท่าเรือจนต้องทิ้งกาเบรียลกับสคอลโล่ไว้เพียงลำพังนานกว่าที่คิดไม่รวมกับเอกสารหนาที่ต้องแบกไปมาโดยยังไม่ทันได้จัดการให้แล้วเสร็จ จนอดบ่นกระปอดประแปดเหมือนป้าแก่ถึงพ่อคนเอาแต่ใจเป็นที่หนึ่งไม่ได้


"บอสละก็ เอาแต่โหดกับเจ๊อยู่ได้ ค่อยดูนะเผลอวันไหน แม่จะจับจูบให้เข็ดเชียว" พูดไปก็ตีอกชกหัวไปด้วยความขัดใจ เนื่องจากรู้ดีว่าถ้าหาญกล้าทำเยี่ยงนั้นเพียงครั้งเดียว ก็เตรียมสั่งลาโลกอันแสนงดงามและหนุ่มๆในคอลเลคชั้นได้เลย


เพล้ง!

กรี๊ด!

ปัง!

ปัง!

ปัง!

ปัง!


ระหว่างที่ลุซซีเรียกำลังขบคิดวิธีการเอาคืนโดยตนไม่ต้องตายนั้นเอง เสียงกระจกแตกตามมาด้วยเสียงหวีดร้องของกาเบรียลและเสียงปืนที่ดังก้องมาอีก 4 - 5 นัดก็ดังขึ้น ทำให้กระเทยสาวสะดุ้งสุดตัวมองหาที่มาของเสียง แล้วก็ต้องตกใจจนแทบช็อคเมื่อกระจกบานหนึ่งจากที่เรียงรายตามทางเดินชั้น 2 นั้นแตกออก!


"สคอลโล่! กาเบรียล!"


เมื่อมาย้อนดูอีกครั้งลุซซีเรียคิดว่าการวิ่งของตนครั้งนี้คงทำลายสถิติโลกเป็นแน่ เพราะหลังจากกระเทยสาวร้องเรียกทั้งสองด้วยความตกใจตรงถนนหน้าบ้านแล้วไม่ถึงครึ่งนาทีหรืออย่างมากไม่เกินหนึ่งนาที เธอก็วิ่งขึ้นมาภายในบ้านและขึ้นมาถึงชั้น 2 แล้ว และตรงทางเดินชั้น 2 นั้นเองสิ่งแรกที่สะดุดตาก็คือร่างบางของสตรีเพศที่นอนสลบอยู่กับพื้นโดยที่แขนซ้ายมีเลือดไหลรินเป็นทางยาวจากรอยถลอกเพราะครูดไปกับเศษกระจกแตกที่เกลื่อนกลาดอยู่ที่พื้น ลุซซีเรียรีบวิ่งเข้าไปประคองหญิงสาวพลางเขย่าเรียกสติและเพียงไม่นานดวงตาสีน้ำตาลใสคู่นั้นก็กระพริบเปิดด้วยความงุนงง 2 - 3 วินาทีก่อนที่เสียงหวานจะกรี้ดร้องด้วยความตะหนก


"ไม่ต้องห่วงฉัน เร็วเข้า! มันหนีเข้าห้องนั้นไปแล้ว"


เพล้ง!


พลันเสียงกระจกแตกก็ดังขึ้นอีกครั้งจากห้องซ้ายมือที่อยู่ข้างห้องของฉลามขาว ซึ่งเป็นห้องเดียวกับที่กาเบรียลชี้ไป แต่ก่อนที่ใครจะได้ทำอะไรนั้นเองเสียงรองเท้าท็อปบูทหลายคู่และเสียงจอแจของมาม่อนและเจ้าชายนักฆ่าก็ดังขึ้นตรงบันไดพร้อมกับการปรากฏตัวของแซนซัส ดวงตาสีแดงตอนนี้นอกจากทอประกายกร้าวแล้วมันจะมีประกายของบางสิ่งที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะสะท้อนออกมาจากโกเมนเอกคู่นั้น


... บางสิ่งที่เรียกว่าความหวาดกลัว ...


ชั่วขณะที่ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันไปมาอย่างตระหนก ประตูห้องนอนก็ถูกกระชากออกเต็มแรงด้วยความหงุดหงิดเต็มที่ของเจ้าของห้องที่โดนบังคับให้ต้องตื่นขึ้นมาด้วยเสียงเอะอะที่เกิดขึ้นกระทันหันอีกครั้ง


"เสียงดังจังโว๊ย! คนจะหลับจะนอน"


.
.
.


หลังเหตุการณ์สงบลงและเหล่าวาเรียเช็คจนมั่นใจแล้วว่าในอาณาเขต 500 เมตรรอบบ้านพักไม่มีคนที่น่าสงสัยหลบซ่อนอยู่ เบลกับมาม่อนจึงตกลงใจกลับไปยังฐานที่มั่นบนเขา พอดีกับที่เหล่าลูกน้องกำลังลำเลียงศพของพวกพ้องที่ถูกจัดการไปเข้ามา แน่นอนว่านักฆ่ากับความตายเป็นของคู่กันมานาน โดยเฉพาะสมาชิกของวาเรียที่ยึดคติว่าคนอ่อนแอไม่สมควรมีชีวิตอยู่ ดังนั้นเบลฟาลากอนจึงมองศพเพียงผ่านๆ ตรงข้ามกับมาม่อนที่กลับจับจ้องไปยังรอยแผลพาดกยาวบนศพทุกศพด้วยความสนใจ


"เบล มานี่สิ"


"มีอะไร" เบลฟาลากอนตอบกลับพร้อมเดินตามเสียงเรียกของทารกอัคโคบาโลเน่ที่กำลังก้มมองศพของวาเรียอยู่อย่างสนใจ


"ลองสภาพศพเจ้าพวกนี้ให้ดีๆ" มาม่อนเลิกผ้าที่คลุมศพขึ้นให้ไปกองอยูที่เอวพลางชี้ไปที่บาดแผลยาวบริเวณอกที่ยังมีเลือดแข็งตัวแกละกลังไปทั่ว


"ทำไมละ"


"แกว่าพวกนี้มันไม่ตายง่ายไปหน่อยหรือ อย่างน้อยพวกมันก็เป็นนักฆ่าเกรดดีของวาเรีย แต่ดูบาดแผลพวกมันสิ ตายเพราะดาบเดียวทั้งนั้น"


"ชิชิชิชิ นั้นสิ จะว่าไปเจ้าชายก็เห็นแผลมาเยอะนะ แต่รอยฟันที่เนี้ยบขนาดนี้ก็น้อยครั้งเหมือนกันที่จะได้เห็น" เบลฟาลากอนหัวเราะอย่างอารมณ์ดีเมื่อเริ่มเห็นด้วยกับคำพูดของมาม่อนและมันคงเป็นเรื่องที่สนุกกว่าที่คิดไว้เสียแล้ว


"ใช่ รอยแผลที่เนี้ยบขนาดนี้มันเกิดได้ก็เพราะคนที่ทำมันมีความเชี่ยวชาญมากๆ และเท่าที่ฉันเคยเห็นในโลกนี้คนที่สร้างรอยแผลได้เนี้ยบขนาดนี้ก็มีไม่กี่คนเท่านั้น"


"หมายถึงศัตรูเราเป็นคนที่เก่งมากๆใช่มั้ย"


"ใช่ บางทีมันอาจเป็นศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดก็ได้"


ลมร้ายเริ่มโหมกระหน่ำยอดเขาแรงขึ้นทุกขณะ ลมร้ายที่หอบเอาเมฆดำครึ้มและเสียงฟ้าฟาดกังวานขึ้น ช่างน่าหวาดหวั่นที่วายุทมิฬทำให้นภาส่องสว่างเริ่มเข้าสู่รัตติกาลอันมืดมนก่อนเวลาอันควร ฟ้าที่พร้ำพิลาสกำลังเริ่มกรีดร้องที่ไม่อาจห้ามให้สายพิรุณล้ำค่าหยาดหยดจากลามาสู่พื้นปฐมฬีได้ แล้วสุดท้ายหยาดน้ำตาแห่งนภาก็ไหลรินลงมาไม่ขาดสายตลอดค่ำคืนนั้น


.
.
.


TBC

สา-หวัด-ดี ก้าบบบบบบบบบบบบบบบบ ยังจำได้มั้ย ถึงใครคนหนึ่ง อิอิ หากไป 4 เดือน คงลืมกันไปหมดแล้วแน่ๆ ต้องขอโทษจริงๆนะค่ะพอดีช่วงที่ผ่านมาติดงานหลวง งานราษฎร์กันให้วุ่นวาย เลยดองไว้ซะไหแทบระเบิด อย่างไงก็มาต่อให้อีกตอนแล้ว ถ้าเพื่อนคนไหนยังจำกันได้ ก็ขอให้อ่านกันต่อนะค่ะ อย่างไงก็ยังรักทุกคนเหมือนเดิมค่ะ จุ๊บๆ

ปล.อย่าลืมเม็นต์กันนะค่ะ (แง้วๆๆๆๆ ยืนทำตาเศร้า รอคอย)

ปล.ล.เซย์เลทไป 1 สัปดาห์อย่าฆ่ากันนะโว๊ย